Perşembe, Mart 21, 2019
Bir süredir bloguma yazı yazmıyorum, daha doğrusu içimden bir şey yazmak gelmiyordu.  Aralık ortası gencecik, aslan gibi bir delikanlıyı ebedi uykuya uğurladık biz. Tam iki sene boyunca büyük bir yaşam savaşı vermişti bu delikanlı. Şimdi cennette ailesine şefaatçı olmak...
Fotoğraf: Perihan Gürer   Ne zamandır istediğim, ama çocuklardan dolayı hep ertelemek zorunda kaldığım bir mevzuya bu hafta çok da eğlenceli bir şekilde başladım: Fotoğraf eğitimi! Peri sağolsun, hocamız Latife' nin başının etini yiyerek bir eğitim vermesini sağladı da bizler de hemen...
Hepimiz zaman zaman -çocuğuma bin defa aynı şeyi söylüyorum, bir kulağından giriyor, ötekinden çıkıyor, ya da çocuğum çok hırslı, benimle bile yarışıyor- diye şikayet ediyoruz. Hatta birbirimize acaba ne yapmalıyım, seninki de böyle yapıyor mu diye danışıyoruz. Aslında bu soruların...
Evet, evin miniği, Emir' im de artık emziksiz. Elbette resimdeki gibi bir hainlik yapmadım :) Her şey yılbaşında arkadaşlarımıza giderken emzikleri yanımıza almaya unutmakla başladı. Gerisi çorap söküğü gibi geldi. Aslında Emir uzun zamandır ağzından atıyordu, çok nadir istiyordu ama...
Defne iki hafta sonra beşinci, Emir de bir ay sonra üçüncü yaşını kutlayacak. Uzun zamandır söylediklerini ve yaptıklarını not almıyordum, ileride unutmamak için bunu daha sık yapmam lazım. Özellikle de en komik ve sevimli oldukları yaşlarındayken. Haydi Defne ile...