Benim canımın içi Defne’m,

Bugün ilk 6 yılını tastamam geride bıraktın, 7 yaşında kocaman bir kız oluyorsun.. Benim de hayatımın en güzel, en hızlı, en karmaşık 7 yılı.

Sen benim ilk çocuğumsun, bana annelik duygusunu tattıran çocuk. Seni henüz karnımda taşırken dünyada eşi benzeri olmayan o duyguyu bana tattıran çocuk. Daha minicik bir bebekken ne istediğini çok iyi bilen çocuğum. Bazen bu 7 yıla geriye dönüp baktığımda, bazı şeyleri farklı yapmak isterdim. Mesela sadece 2 yaşındayken abla olduğunda birden gözüme çok büyük gözüktüğünü sonradan anladım . Yaşının gerektirdiği davranışları o anki psikolojiyle anlamadığım zamanlar oldu. Ama sen var ya, hep olgunlukla karşıladın beni. O minicik halinle bile. Beni çok daha iyi bir insan yaptığını biliyor musun? Bunun için sana çok teşekkür ederim güzel kızım. İçimde ne kadar iyilik varsa, hepsini çıkarmayı başardın. Seninle daha olgun, daha dikkatli, daha anlayışlı, daha duyarlı olmayı öğrendim. Bambaşka bir ben oldum.

Sana baktığımda o kadar çok kendimi görüyorum ki. Elbette ki bazı huyların babana da benziyor, fakat genel olarak baktığımda kendi çocukluğumu görüyorum sana bakarken. Aynı dışa dönük, aynı konuşkan, hareketli çocuk. Leb demeden leblebiyi anlayan, insanlara saygılı, başkasının hakkını yemeyen o küçük kız..

Bir sorun yaşadığında, seninle iki arkadaş gibi konuştuğumuzda, hemen anlayış gösteriyorsun. Aslında o anda hiç işine gelmese bile doğru olduğunu kabul ediyorsun. Birini kırdığında hatanı anlayıp özür diliyorsun. Bu o kadar önemli ki..Büyüyünce daha iyi anlayacaksın can kızım.

Biliyorum, zaman çok daha hızlı akıp gidecek, göz açıp kapayıncaya kadar kendi ayaklarının üzerinde durmak isteyeceksin. Şunu bil ki, her zaman arkanda olacağım. İhtiyacın olduğu her anında, her üzüldüğünde, her mutluluğunda daima yanında olacağım. Sen benim biricik kızımsın, hep söylediğim gibi, bu dünyadaki en sevdiğim kızsın.

İyi ki doğdun, iyi ki bizi seçtin..

Beraber nice 7, hatta 77 yıla..

Annen..

HENÜZ YORUM YOK