Bu sabah çok güzel başladı. Çok özlediğim annem ve babam yurt dışından nihayet döndüler. Kardeşler, çocuklar hep beraber evdeydik, yemekler yedik, sohbet ettik.
Öğleden sonra annemlerin evine geçildi ve aynı fasıl orda da devam etti. Annemler Defne’ nin ne kadar büyüdüğüne ve ne kadar hareketli olduğuna inanamadılar. Kizim da bildiği bütün numaraları arka arkaya gösterdi ve resmen şov yaptı.
Günün sonunda artık eve dönme vakti geldiğinde babamızın bizi almasını beklerken benim minik kuzum düştü ve kaşını sehpanın kenarına vurup yardı. Önce önemsiz sandık , ama sonra hırkasına ve elime kanlar akınca olayın farkına vardık.
Hemen kanı durdurup ellemesin diye bant yapıştırdık ama içimiz rahat etmedi ve doktorunu aradık. O da hastanede dikiş atilmasi gerekebileceğini söyleyince soluğu acilde aldık. Neyse ki yarık çok derin değil ve dikiş atılmadı ama kaşı yapıştıran şeffaf bir bant yapıştırdılar. Bu esnada benim minicik kuşum hiç ağlamadı ve ben onunla çok gurur duydum. Tatlı şekerim benim, seni çok seviyorum. Allah seni nazarlardan saklasın.



4 YORUMLAR